< terug naar nieuwsoverzicht

'Kinderen die nooit iets anders dan oorlog hebben gekend, dat kan gewoon niet'

Bericht geplaatst op: 14-05-2018

Jan Peters is voorzitter van de Pax Christi Ledenraad. Wat motiveert hem om bij PAX betrokken te zijn, wat doet de Pax Christi Ledenraad, en op welke manier hebben de Ambassades van Vrede daar eigenlijk mee te maken?


Je bent voorzitter van de Pax Christi Ledenraad. Wat doet deze Ledenraad eigenlijk?

Historisch gezien is PAX ontstaan uit de krachtenbundeling van het IKV (Interkerkelijk Vredesberaad) en Pax Christi. Het IKV heeft een eigen bestuur dat de helft van de Raad van Toezicht van PAX benoemt. Pax Christi heeft een Ledenraad en die benoemt de andere helft van de Raad van Toezicht van PAX.

De functie van de Ledenraad is in de loop der jaren wat veranderd. Aanvankelijk was het een sterk academisch georiënteerde groep, die inhoudelijke stukken schreef voor de directie van PAX. Zo’n vijf jaar geleden hebben we besloten om onze functie te verschuiven naar het vertegenwoordigen van de stem van de achterban van PAX richting de directie. Op die manier spreekt de achterban via de Ledenraad mee over het beleid en de strategie van PAX. In het IKV zijn de diverse kerkgenootschappen vertegenwoordigd, en als Ledenraad willen wij de mensen vertegenwoordigen die op het grondvlak met vredeswerk bezig zijn. Dat zijn zowel onze leden, als de Ambassades van Vrede en het bredere veld. De samenstelling van de Ledenraad is daar inmiddels ook meer op afgestemd.




Jan Peters:
"Mijn inzet voor vrede startte na mijn verblijf in Libanon, waar ik in 1967 de Zesdaagse Oorlog meemaakte. [...] De ervaringen daar hebben me erg gevormd; ik zag kinderen van vijftien die nooit iets anders hadden gekend dan oorlog. Dat kán gewoon niet."




Wat motiveert jou om bij PAX betrokken te zijn?

Ik zit al vanaf het begin, rond 2003, in de Ledenraad. Ik werd al snel vicevoorzitter en sinds het terugtreden van bisschop Van Luyn functioneer ik als (interim-)voorzitter, in afwachting van de keuze van een goede opvolger. Mijn betrokkenheid bij Pax Christi gaat echter terug tot eind jaren zestig, toen ik deel ben gaan nemen aan de werkgroep Midden-Oosten die toen bestond.

Mijn inzet voor vrede startte na mijn verblijf in Libanon, waar ik in 1967 de Zesdaagse Oorlog meemaakte. Als jezuïet was ik gevraagd om daar docent Nieuwe Testament te worden aan de universiteit. Later ben ik ook meermaals naar Libanon teruggegaan, ook tijdens de burgeroorlog. De ervaringen daar hebben me erg gevormd; ik zag kinderen van vijftien die nooit iets anders hadden gekend dan oorlog. Dat kán gewoon niet. Ook zag ik in Nederland een uitgesproken pro-Israël houding en een grote onwetendheid over hoe het Midden-Oosten in elkaar zit. Vanaf 1968 was ik daarom actief in de werkgroep Midden-Oosten van Pax Christi, zolang die werkgroep bestaan heeft.

Na mijn pensioen op de Radboud Universiteit besloot ik om me onder meer in te zetten voor het vredeswerk. Dat doe ik onder andere door me in te zetten voor PAX, maar vorig jaar heb ik bijvoorbeeld ook een wandeltocht mee helpen organiseren ter nagedachtenis aan Frans van der Lugt. Frans was jezuïet net als ik, en een vriend van me. Op 7 april 2017 was het drie jaar geleden dat hij in Syrië werd vermoord. Op initiatief van vier jonge Syrische vluchtelingen liepen we met 240 man in vijf dagen van Den Bosch naar Nijmegen. Deze Syrische jongeren organiseren drie keer per jaar in Duitsland zulke voettochten, zoals Frans dat ook deed, om elkaar al lopend beter te leren kennen en aan verdraagzaamheid te werken. Het was mooi om met deze jongeren ook in Nederland zo’n voettocht te organiseren.

De Vredesweek komt er weer aan. Op welke manier houden jullie je hier mee bezig?

De Vredesweek leeft geleidelijk steeds meer bij de Ledenraad. Velen van ons zijn in onze eigen parochies, gemeenschappen of ambassades actief bezig tijdens de Vredesweek, en we willen ook wat meer bezoek gaan brengen aan activiteiten van andere Ambassades van Vrede. Op die manier willen we beter horen wat er leeft onder de achterban, en kunnen we dat meenemen in ons werk als Ledenraad.

Welke boodschap zou je mee willen geven aan de Ambassades van Vrede?

Als Ledenraad hopen we steeds meer een bekend gezicht te worden voor de Ambassades van Vrede. Enkelen van ons waren bijvoorbeeld ook al aanwezig bij de Ambassadeursdagen die eerder dit jaar zijn georganiseerd. Ik hoop dat we er, samen met de bredere achterban, de komende jaren in slagen om een breed draagvlak in Nederland te creëren voor het vredeswerk dichtbij en ver weg. Het mobiliseren van jongere generaties door middel van het aanbieden van goed vredesonderwijs is cruciaal om de Nederlandse samenleving weerbaar te maken tegen uitsluitingsmechanismen en opkomend nationalisme. Ik hoop daar mijn steentje aan bij te kunnen blijven dragen!

< terug naar nieuwsoverzicht